Koronawirus na Świecie

All countries
201,619,864
Zakażeni
Updated on 6 August 2021 01:55
All countries
179,646,828
Ozdrowieńcy
Updated on 6 August 2021 01:55
All countries
4,278,708
Zgony
Updated on 6 August 2021 01:55

Koronawirus na Świecie

All countries
201,619,864
Potwierdzone
Updated on 6 August 2021 01:55
All countries
179,646,828
Wyzdrowiało
Updated on 6 August 2021 01:55
All countries
4,278,708
Zgony
Updated on 6 August 2021 01:55

Wzloty i upadki dogmatów naukowych – Andrzej Myc

i ułożenia wyrazów w taki sposób, że zmieni to nie tylko wyrazy, ale i sens zdania. Na przykład zdanie: Początkowo danie smakuje. Jednak po zmianie ramki odczytu genu otrzymamy: Początko Woda nie smakuje. Istotę zmiany ramki odczytu można też wyrazić w sposób bardziej zabawny: Ja jako były, zamienić na: Jaja kobyły.

      Wyżej wymienione procesy umożliwiające biosyntezę białka na kilka różnych sposobów ‒ nie wyczerpują całej gamy zmian, które regulują w komórce bardziej subtelne różnice w powstających białkach. Struktura wielu genów zbudowana jest z dwóch różniących się funkcjonalnie części – intronów i eksonów. Introny to fragmenty genów, które nie zawierają żadnej informacji o białku (tak jak znaki interpunkcyjne w zdaniach), a między nimi występują eksony, które kodują białko. Innymi słowy, określone łączenie eksonów prowadzi do powstania matrycowych RNA i w rezultacie wielu różnych białek z jednego genu, coś jak układanie różnych struktur z tych samych klocków Lego.

      Znakomitym przykładem modyfikacji biosyntezy białek jest składanie różnych cząsteczek białkowych DSCAM20 u muszki owocowej Drosophila melanogaster21. Opisano takie przetasowanie eksonów, że z czterech klastrów eksonów można otrzymać aż 38 016 różnych rodzajów białek. Przetasowanie nie dzieje się przypadkowo; żeby taki skomplikowany proces biologiczny nastąpił, potrzebne są spliceosomy22, czyli wysoce zorganizowane kompleksy, które oprócz jądrowych cząsteczek RNA są połączone z osiemdziesięcioma rodzajami białek23. Aby ten mechanizm lepiej zrozumieć, porównam go (znów) do budowy zdania w języku polskim. Wyobraźmy sobie zdanie: Ala nie ma kota. Jeżeli przy powstawaniu tego białka ekson nie zostanie usunięty, to otrzymamy zdanie Ala ma kota, czyli białko o innej swoistości.

      Trudno jest wymienić i opisać wszystkie czynniki, które w takich procesach pełnią biologiczną funkcję, ograniczę się tylko do tych najlepiej poznanych. Małe jądrowe RNA (Small nuclear RNA), małe jąderkowe24 RNA (Small nucleolar RNA), mRNA spojenie trans (SmY RNA), nukleotydowa modyfikacja cząsteczek RNA (Small Cajal body-specific RNA), nukleotydowa modyfikacja mRNA (Guide RNA), rybonukleaza P (Ribonuclease P), rybonukleaza dojrzewającego rybosomu podczas replikacji DNA (Ribonuclease MRP), RNA wspomagające replikację (DNA Y RNA), synteza telomeru (Telomerase RNA Component), spojenie trans obróbki RNA (Spliced Leader RNA).

To, co chcę Czytelnikowi przedstawić, to fakt, że cała transkrypcja i regulacja DNA, a co za tym idzie również ekspresja i regulacja określonych białek, pomimo nieznacznych zmian ekspresji genów, zmienia „biologiczny sens” kaskady białek w komórce, nie tylko ilościowo, jakościowo, przestrzennie, ale i temporalnie. Zdaję sobie sprawę, że oddalam się znacznie od biologicznych badań, bo antropomorficznie przywołuję określenie „biologiczny sens”, a to już nie jest stricte nauka, tylko filozoficzne implikacje.

Ann Arbor, MI, 5 grudnia 2020

Prof. dr hab. Andrzej Myc

Absolwent Uniwersytetu Wrocławskiego, wydziału nauk przyrodniczych. W 1977 roku rozpoczął pracę w Instytucie Immunologii i Terapii Doświadczalnej (IITD) PAN we Wrocławiu. W 1984 roku obronił pracę doktorską, a w 1988 roku rozpoczął studia post doktoranckie w Memorial Sloan-Kettering Cancer Center w Nowym Jorku. Pięć lat później przeniósł się do Indiana University w Indianapolis, IN, gdzie kontynuował badania nad szokiem septycznym. W 1997 roku został zatrudniony na University of Michigan, w szkole medycznej. Tam zajmował się wykorzystaniem nanotechnologii w projektowaniu celowanych leków anty-nowotworowych oraz projektowaniem szczepionek dośluzówkowych nowej generacji, opartych na wykorzystaniu nanoemulsji. W 2012 roku został doktorem habilitowanym. W 2013 roku przeszedł na emeryturę (professor emeritus) na uniwersytecie Michigan w Ann Arbor. Do czasu obecnego współpracuje z kolegami w IITD. W roku 2019 otrzymał tytuł profesora zwyczajnego.

1 KOMENTARZ

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Gorące tematy

Powiązane Artykuły